• Ιστορίες της Koula Shaker

    50. Νοκ-άουτ

    Το πιο πολύτιμο πράγμα στον κόσμο αυτή τη στιγμή δεν είναι πλέον το ουράνιο ή όποιο άλλο χημικό στοιχείο είναι απαραίτητο για τη λειτουργία ενός πυρηνικού εργοστασίου. Δεν είναι καν η συνταγή της γιαγιάς μου για τους κουραμπιέδες της. Είναι το θερμόμετρο υδραργύρου που μού έχει μείνει προικιό από εικοσαετίας και που αν σπάσει δε θα αντικατασταθεί, διότι όπως όλοι ξέρουμε, η ΕΕ απαγόρευσε τα συγκεκριμένα θερμόμετρα για λόγους ασφαλείας. Το προικιό μου ωστόσο είναι ακόμα λειτουργικό, το προσέχουμε σαν τα μάτια μας και είναι το μόνο που μπορεί να απαντήσει στο ερώτημα “πυρετός ή δέκατα”, να μας δώσει μια υπεύθυνη απάντηση, να ξέρουμε αν βγήκαμε νοκ-άουτ ή αν έχουμε…

  • Ιστορίες της Koula Shaker

    49. Ο φίλος μου ο Τόμπι

    Έχω έναν φανταστικό φίλο, με τη διπλή έννοια του χαρακτηρισμού. Δεν υπάρχει στην πραγματικότητα, αλλά αν υπήρχε θα ήταν τέλειος. Και θα ήταν τέλειος ακριβώς γιατί είναι γεμάτος ατέλειες. Κοιτάει τα πάντα με μισό μάτι, είναι μεν ευγενικός αλλά δε μπορεί να ακούει αρλούμπες, έχει βαθιά γνώση του πολυεπίπεδου αντικειμένου του, είναι καλός συνεργάτης, είναι λίγο (βασικά είναι πάρα πολύ) μουντρούχος – υπάρχει δε αιτιολόγηση για όλα αυτά και θα τη βρείτε στο The West Wing, ιδίως στις πρώτες τρεις σεζόν της σειράς του Aaron Sorkin. Καμιά φορά λοιπόν κοιμάμαι “κανονικός” άνθρωπος και ξυπνάω “Τόμπι” ή μάλλον αυτά που συμβαίνουν στην πορεία της ημέρας με κάνουν να μοιάζω πολύ με…

  • Ιστορίες της Koula Shaker

    48. Ριζοσπαστική Αποδοχή

    Άλλαξε ο καιρός, από εκεί που κυκλοφορούσαμε με το βρακί και το αθλητικό σουτιέν στο σπίτι, εν μία νυκτί περάσαμε στο κουβερτάκι, και την αμέσως επόμενη στο κοντομάνικο πιτζαμάκι την ώρα του ύπνου και τη φόρμα μέσα στο σπίτι. Τη φόρμα της καραντίνας, φυσικά (μία από όλες για την ακρίβεια), που προχτές σκέφτηκα ότι υπάρχει μια αόρατη δύναμη που με συγκρατεί από το να την κάνω λωρίδες. Θα μου πεις, τι σου φταίει, αγάπη μου, το τσίτι για την καραντίνα, σε τίποτα δε μου φταίει θα σου πω εγώ, απλά έτσι μού πέρασε μια σκέψη από το μυαλό, τι θα συνέβαινε εάν, και τα τοιαύτα.       Πλέον δεν…

  • Ιστορίες της Koula Shaker

    47. Season 2

    Έχει Ευρωμπάσκετ, μόλις ξεκίνησε το Γαλλία – Σλοβενία, τι ρωτάτε με ποιους είμαστε, με τους Γάλλους φυσικά, αν είχαν δημιουργήσει οι Σλοβένοι το καμαμπέρ θα ήμασταν μαζί τους, αλλά δεν το δημιούργησαν, έτσι πάνε αυτά. Πάει ο Σλοβένος γύρω γύρω από τη γραμμή των 6,25, κάνει δυο βήματα μπροστά, είναι αφύλαχτος, σουτάρει για 2, έξω, δεν ήταν ζυγισμένη η βολή, από δυο μέτρα απόσταση φαινόταν. Πήραν τώρα ένα φάουλ, ίσως μπουν οι βολές και παρηγορηθούν που τους ρίχνει ένα δεκάρι ο “κοκ σπορτίφ”.   Μετά τις φετινές διακοπές ένιωσα ότι ξεκουράστηκα, όχι για πάρα πολύ, δεν είμαστε και απόγονοι του Νιάρχου, αλλά κάτι έκανα, δεν γύρισα μουρμουρίζοντας “την τύχη μου…

  • Ιστορίες της Koula Shaker

    46. Dolce far niente

    Οι τελευταίες απολύτως ξέγνοιαστες διακοπές που έχω κάνει έπρεπε να ήταν το 2010. Ψέματα, ούτε τότε ήταν εντελώς ξέγνοιαστες, κάποιος είχε φροντίσει να μου “φάει” μια βδομάδα άδειας χωρίς ουσιώδη λόγο, αλλά τέλος πάντων, παντρευόταν η Ιωάννα, είχαμε πάει στα Χανιά, μεγάλη παρέα, όσοι ήθελαν πήγαιναν μεγάλες εκδρομές, όσοι δεν ήθελαν πήγαιναν στις κοντινές παραλίες, χωρίς γκρίνιες, χωρίς απαιτήσεις, χωρίς προβλήματα. Είχαμε μαζί μας κι έναν φουσκωτό κροκόδειλο, καθώς και μια σειρά από CD με δικές μου playlists – κυρίως διότι δεν είναι δυνατόν να παντρεύεται η άλλη και να μην έχουμε έτοιμο προς ακρόαση ανά πάσα στιγμή το “Θα ντυθώ γαμπρός” του Αντύπα. Έκτοτε έχω ένα κάπως μεγάλο κενό…