Ιστορίες της Koula Shaker

11. “Ο πιο μ@λ&κ#ς άνθρωπος στον κόσμο”

Την περίοδο του ιδιότυπου πένθους σου, κατά το οποίο “πρέπει” να βρεις και τη σεξουαλική σου όρεξη, αν θέλεις, βέβαια, να μείνεις ξανά έγκυος, η κυκλοθυμία σου μπορεί να είναι χειρότερη και από αυτή πρωταγωνίστριας σε κακογραμμένη ελληνική σαπουνόπερα των 00s. Και να μην είσαι, δηλαδή, κυκλοθυμικός άνθρωπος, είναι εξαιρετικά πιθανό να περνάς από την άκρα ευαισθησία στην άκρα αναισθησία μέσα σε δευτερόλεπτα. 

 

 

Βλέπεις ένα χαριτωμένο φορμάκι; Συγκινείσαι. Βλέπεις μια γνωστή σου που έχει μείνει έγκυος; Συγκινείσαι και δακρύζεις. Βλέπεις μια άλλη γνωστή σου που έχει μείνει έγκυος;

Plot twist, σε αυτό το σημείο λες “ε όχι, ρε φίλε, κι αυτή έμεινε μέσα στην καραντίνα, μόνο εγώ δεν τα κατάφερα”;

 

 

 

Κι εκεί αισθάνεσαι ο πιο μαλάκας άνθρωπος σε όλο τον κόσμο, γιατί λίγο πριν είχες χαρεί τόσο με τη χαρά της άλλης, ενώ τώρα αυτό που σκέφτεσαι είναι, βασικά, η πάρτη σου και το δικό σου προσωπικό δράμα.

 

 

 

 

 

 

Και, επειδή εδώ δεν υπάρχει πάτος, παράλληλα σκέφτεσαι ότι η αναισθησία σου είναι μνημειώδης διότι μεταξύ άλλων, κάποιοι άνθρωποι έχουν χάσει δικούς λόγω της πανδημίας, κάποιοι έχουν χάσει τις δουλειές τους, κάποιοι μένουν ολομόναχοι στα σπίτια τους εδώ και μήνες, και ότι γενικώς κάπου θα υπάρχει ένας έστω άνθρωπος που θα περνάει μεγαλύτερο δράμα από το δικό σου – και θα είναι και ουσιώδες. 

 

 

 

Στο μεταξύ, έχεις βάλει κάτω τα ιατρικά σου δεδομένα και τα επαναλαμβάνεις από μέσα σου σαν ποίημα που σου δώσανε στην πρώτη δημοτικού για την 25η Μαρτίου. Δεν καπνίζεις, αθλείσαι όσο μπορείς, δεν τρως βλακείες (τουλάχιστον συχνά), δεν πίνεις, δεν έχεις περιττά κιλά, δεν κάνεις, γενικώς, τίποτα που να επιβαρύνει, θεωρητικά, τις πιθανότητες να μείνεις έγκυος. Εντάξει, έχεις τρομακτικό στρες, αλλά αυτό ίσως και να έχεις μάθει να το ελέγχεις, αφενός διότι όσα λεφτά έχεις βγάλει στη ζωή σου τα έχεις δώσει στην ψυχοθεραπεία (μια πολυκατοικία στα Πατήσια θα είχα τώρα) κι αφετέρου γιατί πλέον είσαι σχεδόν 40 χρονών (άσχετα που όταν ρωτάνε εμένα κόβω 5-6, όπως η πρώτη διδάξασα Ζωζώ Σαπουντζάκη) και έχεις διαμορφώσει άμυνες.  

 

Ανάμεσα, λοιπόν, στις ιατρικές σου απορίες, το “καζίνο της τεκνοποίησης” – γιατί είναι σα να παίζεις απευθείας ρουλέτα με τη βιολογία σου, ενώ δεν έχεις πιάσει ποτέ στα χέρια σου ούτε τράπουλα – τη σιχαμάρα για τον εαυτό σου, που ζηλεύει τη γνωστή σου η οποία έμεινε έγκυος, ενώ εσύ δεν κατάφερες να (παρα)μείνεις, στην προσπάθεια να ξαναβρείς όρεξη να χαρείς τη ζωή σου, όποιοι περιορισμοί κι αν έχουν τεθεί σε αυτή λόγω της πανδημίας και το μεγάλο “γιατί”, που δε φεύγει με τίποτα από το μυαλό σου, βρίσκεσαι μετέωρη στο παρόν κι ανήμπορη να προχωρήσεις προς το μέλλον. Ενοχλημένη με σένα πρωτίστως και με το σύμπαν δευτερευόντως. Και κουρασμένη. Τόσο κουρασμένη, που προσπαθείς να μη σκέφτεσαι τίποτα σοβαρό, τίποτα που μπορεί να σε ζορίσει κι άλλο σε αυτό τον τομέα. 

 

 

 

 

 

 

Κι όλο αυτό, γιατί πέρα και πάνω από όλα, όσο κι αν χαίρεσαι γνησίως που οι άλλοι άνθρωποι, ειδικά μέσα σε μια χρονιά πανδημίας, είναι ευτυχισμένοι γιατί πέτυχαν κάτι που ήθελαν, εσύ είσαι μια αποτυχία σε αυτό τον τομέα, παρότι ποτέ δεν περίμενες την έλευση ενός παιδιού για να “ολοκληρωθείς σαν άνθρωπος (όπως λένε κάποιοι) και ποτέ δεν είχες ως αυτοσκοπό την τεκνοποίηση. Απλά, τώρα, εσύ αισθάνεσαι πως “έχεις κατουρήσει στο πηγάδι”. Είναι τόσο πεζό, τόσο απλό και τόσο άσχημο.

 

 

 

 

Πηγή φωτογραφίας εξωφύλλου: Annie Spratt

Leave a Reply

Your email address will not be published.