Ιστορίες της Koula Shaker

6. “Keep Calm and Wait 3 Months”

Μαζί με τα αποτελέσματα της βιοψίας του ινομυώματος, η οποία ήταν αρνητική (ουφ), το νοσοκομείο μάς έδωσε και ένα DVD που περιείχε την καταγραφή της επέμβασης. Επειδή το DVD player το είχαμε δώσει για ανακύκλωση όταν ακόμα ήταν υπουργός η Τίνα η Μπιρμπίλη, φύλαξα το δισκάκι σε ένα συρτάρι χωρίς να τού δώσω καμία σημασία – σάμπως δεν είχα ήδη αφήσει 4 σειρές στη μέση και είχα ανάγκη να δω το “ουά” (έτσι το έβγαλαν οι φίλες μου όταν ήρθαν στο νοσοκομείο) που υπήρχε μέσα μου επί τόσους μήνες και μου έκανε τις περιόδους, κορεάτικα σπλάτερ; 

 

Στο μεταξύ η ανάρρωσή μου συνεχιζόταν, ο πόνος στις τομές μειωνόταν σταδιακά και είχε έρθει η ώρα να πάω στο γιατρό για να με δει ξανά και να ελέγξει αν το “ουά” είχε εξαφανιστεί, με την – πάντα άβολη – μέθοδο του υπερηχογραφήματος. Περιττό να πω ότι ευτυχώς επρόκειτο για μια χρονική περίοδο όπου η ζέστη – για τα δεδομένα της εποχής – ήταν αδιανόητη και έτσι κατάφερνα να κυκλοφορώ με τη γκαρνταρόμπα του Demis Roussos (ελαφρύ το χώμα) και χωρίς καλσόν, καθώς ό,τι άγγιζε τις τομές ή τα σημεία γύρω από αυτές μπορούσε να με οδηγήσει στην παράνοια από τον πόνο και τη φαγούρα – που συνεπαγόταν κι άλλο πόνο.

 

Όλα πεντακάθαρα ήταν στο μόνιτορ (όταν λέω “πεντακάθαρα” εννοώ ότι πάλι κάτι μαύρες σκιές έβλεπα εγώ), κι ο γιατρός με διαβεβαίωσε πως σύντομα θα μου ερχόταν και η πρώτη περίοδος, από την οποία θα καταλάβαινα και τη διαφορά – μετά την αφαίρεση του “ουά” – σε επίπεδο πόνου.

 

 

 

“Τρεις μήνες θα περιμένετε και μετά θα ξεκινήσετε προσπάθειες για παιδί”, μου ξαναείπε ο γυναικολόγος όταν τον ρώτησα. Μια παλιά συνάδελφος, όταν είχε εγχειριστεί για ινομύωμα, ήξερε πως έπρεπε να περιμένει έξι μήνες, οπότε εμένα προσωπικά αυτή η έκπτωση χρόνου με βόλευε ιδιαιτέρως (ή έτσι νόμιζα τουλάχιστον). Οκτώβριος ήταν όταν έκανα την επέμβαση, άρα Φεβρουάριο θα μπορούσαμε με ασφάλεια να “βάλουμε μπρος να κάνουμε ένα παιδάκι”, μια φράση που όπως λέει και η φίλη μου η Ντίνα είναι η πιο αστεία σε ό,τι αφορά την όλη διαδικασία τεκνοποίησης. Καμιά φορά όταν τη ρωτάω “τι κάνετε” μού απαντάει με αυτή τη φράση και κάθε φορά γελάω το ίδιο έντονα, καθώς είναι κι αυτός ένας τρόπος να ξορκίσεις τις πάγιες κοινωνικές αντιλήψεις γύρω από την αναπαραγωγή του ανθρώπινου είδους.

 

Πριν ανοίξω την πόρτα να φύγω από το ιατρείο, κι αφού είχα πάρει στα χέρια μου το καθαρό (εγώ κάτι σκιές έβλεπα, ξαναλέω) υπερηχογράφημα, ο γιατρός μου είπε “κάτσε δυο λεπτά, να σε ρωτήσω κάτι, το DVD το είδες; Δεν είναι φοβερό όπως αφαιρείται το ινομύωμα με το…“, “ΝΑΙ ΝΑΙ ΤΟ ΕΙΔΑ ΓΙΑΤΡΕ ΜΟΥ, ΠΟΛΥ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ, ΣΑΝ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ ΤΟΥ ΝΑΣΙΟΝΑΛ ΤΖΕΟΓΚΡΑΦΙΚ ΗΤΑΝ” – τον έκοψα κάπου εκεί γιατί ποιος ήξερε τι άλλο θα άκουγα σε επίπεδο περιγραφής χειρουργικής επέμβασης – και τα σπλάτερ για μένα είχαν τελειώσει.

 

 

 

 

Τέλος πάντων, πλέον είχα στα χέρια μου ένα άλλο “ουά”, ένα κουκλάκι δηλαδή που μου είχε φέρει η Λελέ στο νοσοκομείο και το είχα στολίσει στο δωμάτιο, και τρεις μήνες περιθώριο να συνέλθω, παρέα με το ενδομήτριό μου. Πώς θα περνούσαν τρεις μήνες με ηρεμία; Εύκολα, είχα σκεφτεί τότε, που είχα ακόμα υπομονή.

Αχ, και να ΄ξερες, Κούλα μου, που σε δυο βδομάδες μετά το υπερηχογράφημα θα ξεκινούσε στην Κίνα μια περίεργη νέα επιδημία.

 

 

Πηγή φωτογραφίας: Diana Polekhina

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *